جاء اللّه أباك بسبي ، فاذهبي فاستخدميه . فقالت : و أنا و اللّه لقد طحنت حتّى مجلت يداي ، فأتت النبي صلّى اللّه عليه و آله فقال : ما جاء بك ؟ و ما حاجتك أي بنيّة ؟ قالت : جئت لأسلّم عليك و استحييت أن تسأله ، فرجعت ، فقال : ما فعلت ؟ قالت : استحييت أن أسأله . فأتياه جميعا ، فقال علي : يا رسول اللّه ، و اللّه لقد سنوت حتّى اشتكيت صدري ، و قالت فاطمة : لقد طحنت حتّى مجلت يداي - إلى أن قال : - قال : ألا أخبركما بخير ممّا سألتماني ؟ قالا : بلى . قال : كلمات علّمنيهن جبرئيل : تسبّحان في دبر كل صلاة عشرا ، و تحمدان عشرا و تكبّران عشرا ، و إذا آويتما إلى فراشكما فسبّحا ثلاثا و ثلاثين ، و احمدا ثلاثا و ثلاثين ، و كبّرا أربعا و ثلاثين . قال : فو اللّه ما تركتهن منذ علّمنيهن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله . قال : فقال له ابن الكوّاء : و لا ليلة صفّين ؟ قال : قاتلكم اللّه يا أهل العراق ، نعم و لا ليلة صفّين « 1 » . يعنى : چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فاطمه را با او تزويج كرد ، با او قطيفه‌اى فرستاد و متكّائى از پوست كه بجاى پنبه يا پشم در آن پوش خرما بود ، و دو آسياب و يك مشك و دو كوزه ، پس على روزى به فاطمه گفت : بذات خدا اينقدر آب‌كشى كرده‌ام كه از درد سينه شكايت دارم ، و خدا اسيرانى چند بنزد پدرت آورده برو و از او خدمتگذارى بخواه . فاطمه گفت : من هم بذات خدا قسم اينقدر آسياب‌كشى كرده‌ام كه دست‌هايم آبله كرده . پس فاطمه آمد نزد پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله ، آن حضرت فرمود : براى چه آمده‌اى ؟ و چه حاجتى دارى اى دخترك من ؟ فاطمه گفت : آمده‌ام بر شما تحيّتى گويم ، و حيا كرد از اينكه خواهش خود را بگويد و برگشت . على عليه السّلام گفت : چه كردى ؟ فاطمه گفت : حيا كردم از او بخواهم . پس هر دو نفر با هم خدمت پيغمبر آمدند ، آنگاه على گفت : اى رسول خدا ! از بس

--> ( 1 ) ابو الفرج ابن الجوزى ، صفة الصفوة ج 2 ص 4 .